ایده اصلی طراحی بازآفرینی خاطرات کارفرما در غالب خانه باغ های اقدیم ایرانی در معماری معاصر است.با گشتی در محوطه و رسیدن به ویلا ، دیوارهای آجری پارامتریک به کار رفته در بخش ورودی، کششی ناخودآگاه به سوی بنا ایجاد می کند که پس از ورود و اندکی درنگ در مجموعه و مشاهده ی یکپارچگی و وحدت بین بنا و طبیعت انعکاس یافته در آب استخر و تقارن به وجود آمده ، حسی مدرن از معماری خانه – باغ های ایرانی القا می شود. بازیافت و استفاده از آجرها و مصالح دورریز خانه قبلی در مسیر پیاده باغ و دیوار پشتی عمارت ، بیانگر احترام و جایگاه ویژه ی طبیعت در معماری خانه – باغ های ایرانی است. برای رسیدن به طبقه اول باید از پله ای که به تمامی فضاهای عملکردی دسترسی دارد و حول ویدی سبز که با پیروی از فرم خانه می چرخد ، بالا رویم که علاوه بر چشم اندازهای داخلی و خارجی، موقعیت این وید به گونه ای محاسبه شده که وزش باد مطلوب شمال غرب به آب خارج از خانه و هدایت آن توسط وید به سوی پشت بام، فضای خنک مطلوب با تهویه ای طبیعی ایجاد می کند که یادآور جایگاه طبیعت در معماری خانه – باغ های ایرانی است.
