ایده اصلی پروژه دومارا در دماوند از تعامل میان معماری و بستر طبیعی زمین شکل گرفته است. در این پروژه، به‌جای تحمیل یک حجم مستقل بر سایت، توپوگرافی به‌عنوان یکی از عناصر اصلی شکل‌دهنده به سازمان فضایی و فرم معماری در نظر گرفته شده است.
تغییرات طبیعی تراز زمین، مبنای شکل‌گیری حجم‌های افقی، صفحات شکسته سقف و تراس‌های پلکانی قرار گرفته‌اند. به این ترتیب، معماری ضمن هماهنگی با شرایط سایت، از ویژگی‌های طبیعی زمین برای تعریف مسیرهای حرکتی، ورودی‌ها و فضاهای باز بهره می‌گیرد.
ترکیب سنگ طبیعی، چوب، بتن و سطوح شیشه‌ای، ارتباطی متعادل میان بنا و محیط پیرامون ایجاد می‌کند. بازشوهای کنترل‌شده و پیش‌آمدگی‌های عمیق سقف نیز با تأمین نور طبیعی و قاب‌بندی چشم‌انداز، به ایجاد تعادل میان شفافیت، حریم خصوصی و صلبیت کمک می‌کنند.
نتیجه، بنایی معاصر است که به‌جای رقابت با طبیعت، از آن الهام می‌گیرد؛ معماری‌ای که در آن توپوگرافی صرفاً محدودیتی طراحی نیست، بلکه نقطه آغاز شکل‌گیری فرم، فضا و تجربه سکونت به شمار می‌رود.
