برج باغ سایه‌سار در تهران، پروژه‌ای با رویکرد حفظ باغ موجود و پیوند معماری معاصر با طبیعت است. ایده اصلی طراحی بر پایه حفظ درختان باغ شکل گرفته است. در این راهبرد، توده‌های ساختمانی در مرز میان درختان و فضاهای خالی قرار گرفته‌اند تا امکان حفظ تمام درختان باغ فراهم شود. هندسه شکل‌گرفته از موقعیت درختان نیز به عاملی برای سازماندهی هم‌زمان فضا و توده در پروژه تبدیل شده است.
این رویکرد، پیوستگی و سیالیت فضاهای معماری را تقویت کرده و ارتباط ساختمان با باغ را در بخش‌های مختلف پروژه گسترش می‌دهد. برای بازخوانی سنت‌های تاریخی در زبانی معاصر و ایجاد ارتباط میان ساکنان، ساختمان و باغ، لبه خارجی طبقات به‌صورت لغزیده طراحی شده است. این جابه‌جایی حجمی، تراس‌های نیمه‌خصوصی و سلسله‌مراتبی فضایی از عمومی به خصوصی ایجاد می‌کند.
برای تقویت ارتباط بصری و حسی بنا با باغ، جداره خارجی ساختمان به‌طور کامل با چوب پوشانده شده است. همچنین، برخلاف الگوی رایج، طبقه همکف به فضای خالی اختصاص یافته تا باغ در تراز زمین امتداد پیدا کند و فضاهای نیمه‌عمومی برای تعاملات اجتماعی شکل بگیرند. در برج باغ سایه‌سار، حفظ درختان و احیای فضای باغ به اصول اصلی سازماندهی معماری و شکل‌گیری تجربه سکونت تبدیل شده‌اند.
