سایت پروژه یکی از باغ های تخریب نشده در تهران است.و استراتژی طراحی مبتنی برحفظ درختان باغ بوده است. بر این اساس خطوط مرزی بین درختان و فضای خالی بین آنها محل قرار گیری توده در نظر گرفته شد. این راهکار موجب حفظ همه درختان باغ گردید وهندسه ایجاد شده توسط درختان موجب شکل گیری توامان فضا و توده در پروژه شد. این هندسه باعث پیوستگی وسیالیت فضاها و ترکیب آنها با باغ در کل پروژه شده است. در جهت تأکید بر سنت های تاریخی و با هدف ایجاد گفتمان بین سه عنصرسازنده یعنی ساکنان، ساختمان و باغ به زبان معاصر، لبه خارجی طبقات بر روی یکدیگر لغزیده شد، این لغزش موجب ایجاد تراس های نیمه خصوصی وشکل گیری سلسه مراتب فضایی از باز به بسته و عمومی به خصوصی برای ساکنان شده است. برای تقویت دیالوگ بین باغ و بنا جداره خارجی پروژه بطور کامل با چوب پوشیده شد. برخلاف روال معمول، طبقه همکف پروژه به فضای تهی اختصاص داده شد.این فضای خالی سبب تقویت باغ، احیاء حیاط و ایجاد عرصه های های نیمه عمومی برای روابط اجتماعی شده است.
