این پروژه مسکونی در شهر کرمان و در اقلیم گرم و خشک مرکز ایران طراحی شده است. رویکرد اصلی پروژه بر استفاده از اصول معماری همساز با اقلیم و شکل‌گیری بنا در ارتباط با ویژگی‌های طبیعی و اقلیمی سایت استوار است.
یکی از مهم‌ترین استراتژی‌های طراحی، استفاده از مصالح بوم‌آورد مانند خاک رس و سنگ طبیعی است. همچنین برای کاهش اثرات زیست‌محیطی ساخت‌وساز، خاک حاصل از عملیات گودبرداری زمین مجدداً در فرآیند ساخت مورد استفاده قرار گرفته است. به این ترتیب، مصالح و ویژگی‌های خود سایت به بخشی از فرآیند شکل‌گیری معماری تبدیل شده‌اند و می‌توان گفت معماری این پروژه تا حد زیادی از مکان پدید آمده است.
حجم‌های یکپارچه خانه عمدتاً رویکردی درونگرا دارند و با ایجاد سطوح شفاف و باز رو به حیاط، ارتباط میان فضای داخلی و فضای باز مرکزی را شکل می‌دهند. سازماندهی پروژه بر اساس دو بخش اصلی، یکی متناسب با استفاده در فصل زمستان و دیگری برای فصل تابستان، انجام شده است تا بنا بتواند پاسخ مناسبی به تفاوت‌های اقلیمی فصول مختلف بدهد.
ورودی خانه به حیاط باز می‌شود و فضاهای مختلف پیرامون این فضای مرکزی سازماندهی شده‌اند. در بخشی از حجم، آشپزخانه و اتاق‌های خواب قرار گرفته‌اند و در طبقه همکف نیز فضاهایی مانند نشیمن و غذاخوری پیش‌بینی شده‌اند که ارتباط مستقیم با حیاط و منظر آن دارند.
در مجموع، این پروژه نمونه‌ای از رویکرد معماری اقلیمی در کرمان است که در آن استفاده از مصالح طبیعی، بازاستفاده از خاک سایت، سازماندهی درونگرا و ارتباط با حیاط، در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند تا معماری با شرایط اقلیمی و بستر طبیعی خود هماهنگ شود.
