در کوچه‌ای شش‌متری، روبه‌روی مدرسه‌ای که هیاهوی آن بخشی از ریتم روزانه‌ی محله شده، بنایی ایجاد شد که نه با فریادِ حجم، بلکه با حروفی آگاهانه به میدان آمده است. معماری در اینجا از مترهای ممکن صرف‌نظر کرده و به جای فربه کردن جرم، شکافی عمودی را از بام تا حیاط کشیده است؛ برشی که هوا، نور و زندگی را لایه‌لایه به درون می‌برد. . بستر تاریخی پروژه نشان دهنده وجود باغ های زیادی در منطقه بوده است. بنابراین استفاده از این حافظه تاریخی در نمای ساختمان به صورت باغچه های سبز بیان شده است. در این پروژه طراح قصد دارد ویلاهایی در متراژهای زیاد و در ارتفاع طراحی کند
نمای جنوبی، پوسته‌ای است از صفحات عمودی چوبی که قابلیت حرکت دارند، ما تلاش کردیم تا، نما یک تصویر نباشد، بلکه یک سازوکار زنده‌ای باشد که با ریتم روز و فصل تغییر می‌کند؛ تعاملی میان درون و بیرون، میان خلوت و همسایگی. واحدها، دوبلکس‌هایی هستند که با تراس‌های عمیق و ویدهای عمودی به هم دوخته شده‌اند؛ سکونتی که در آن حرکت عمودی به‌اندازه‌ی افقی اهمیت دارد. این پیکربندی، در امتداد برشِ عمودیِ جنوبی، یک توالی فضایی متنوع می‌سازد؛ از حیاط عمومی، به تراس نیمه‌خصوصی، تا اتاقی که در دل نور و گیاه غوطه‌ور است.