طراحی ویلا آویشن بر پایه دو رویکرد اصلی شکل گرفته است: پاسخ‌گویی به شیب و توپوگرافی زمین و بازآفرینی مفاهیم معماری ایرانی در قالبی معاصر. در این پروژه، اختلاف ترازهای طبیعی زمین نه به‌عنوان محدودیت، بلکه به‌عنوان فرصتی برای شکل‌گیری فضاهای پلکانی، ایجاد تنوع فضایی و تقویت ارتباط میان معماری و بستر طبیعی مورد توجه قرار گرفته است.
سازمان‌دهی ترازهای مختلف با ایجاد پیوند میان مسیرهای حرکتی، فضاهای باز و حجم ساختمان، به شکل‌گیری ساختاری منسجم و هماهنگ با شرایط سایت کمک می‌کند. این رویکرد، ضمن بهره‌گیری از ویژگی‌های طبیعی زمین، تجربه‌ای متنوع از حرکت و حضور در فضا به وجود می‌آورد.
از سوی دیگر، خواسته کارفرما برای بازتاب حس معماری ایرانی، در نحوه سازمان‌دهی فضاها، توجه به حریم، سلسله‌مراتب ورود و نقش طبیعت در تجربه سکونت نمود پیدا کرده است. حاصل این رویکرد، تلاشی برای پیوند هویت و اصالت معماری ایرانی با بیانی معاصر است؛ جایی که توپوگرافی زمین به بخشی از ایده اصلی طراحی و یکی از عوامل شکل‌دهنده هویت ویلا تبدیل می‌شود.
